De Slikken van de Heen, een bescheiden parkachtig natuurgebied ontstaan door ontzilten van schorren met de aangrenzende voormalige slikken en zandplaten.

Het gebied heeft zijn huidige staat te danken aan de aanleg van de Philipsdam en de natuur wordt door Het Zeeuwse Landschap gecontroleerd hersteld om zich verder te ontwikkelen.

 Proef de natuur in de Slikken van de Heen door een wandeling te maken op de 3km lange wandelroute.

Historie

Oorspronkelijk was de Slikken van de Heen is een complex van ontzilten van schorren met aangrenzende voormalige slikken en zandplaten. Na de aanleg van de Philipsdam en de vrijspel van de natuur is het natuurgebied zich vorm gaan nemen.

Door de gevarieerde vegetatie en het rust in het gebied zijn er vogels als de bruine kiekendief, de roodborsttapuit en het paapje gaan broeden.

Het waterbos is een bijzonder vochtig bos. In de winter staat het geregeld onder water. Het is bos is rond 1900 aangelegd als hakhoutbos. De stammen van de aangeplante essen, iepen en esdoorns werden eens in de zeven tot tien jaar afgehakt. Later heeft Natuurmonumenten het bos zoveel mogelijk haar eigen gang laten gaan.

De afgehakte stronken zijn uitgegroeid tot forse bomen. Het dode hout, dat in het bos blijft, biedt levensmogelijkheden aan insecten, spechten, mossen en zwammen. U kunt ontdekken hoe natuurlijk het bos inmiddels is. U loopt over kruip-door-sluip-door paadjes en dijkjes naar de uitkijkpost over het Brede Water. Het is aan te raden uw laarzen aan te trekken want dit is een route voor de echte woudloper.

Duinherstel in het Waterbos op Voorne.

Duinherstel in het Waterbos op Voorne. Op plaatsen waar het duin de afgelopen decennia volledig is dichtgegroeid en weer een open karakter moet krijgen, worden nog bomen gerooid en struiken verwijderd.

In de 20e eeuw zet een grote verandering in, vooral door menselijk handelen. De zeewaartse duinen worden vastgelegd. Bij de kustversterking wordt dan zand met voedselrijk slib gebruikt. de begroeiing reageert direct; struiken schieten als paddenstoelen uit de grond. Door de aanleg van de Maasvlakte en de welig woekerende struiken luwt de wind in het duin. Met de regn komt ook de vermestende stikstof uit de lucht naar beneden. Vee wordt niet meer geweid in het duin. Twee konijnenziekten, myxomatose en VHS, bereiken het duingebied. De konijnenstand stort volledig in.

Voor sommige fotografen is de herfst een boeiend jaargetijde. Tijdens de windstille dagen, met grijze en kille mist, strakblauwe luchten of dagen met onweersbuien en hevige stormen, gaan deze fotografen helemaal los in hun creativiteit. Vooral de verschillende kleuren van de herfstbladeren en de bizarre vormen van de paddenstoelen- en zwammenwereld zijn goed voor herfstfoto’s.

De tijd van de paddenstoelen is bij uitstek het moment voor liefhebbers om erop uit te trekken om foto’s te maken. Paddenstoelen zijn dankbare objecten om te fotograferen dankzij hun vele kleuren en vormen.

Maar hoe krijg je de paddenstoelen nu het best op de foto?

Hoe te beginnen

Op het eerste oog lijkt het fotograferen van paddenstoelen eenvoudig, maar veel beginnende fotografen komen bedrogen uit. Men denkt vaak: een paddenstoel loopt niet weg en ik hoef daarom geen extra inspanning te verrichten om haar te fotograferen.

Het voordeel dat paddenstoelen gemakkelijk te fotograferen zijn heeft ook als nadeel dat iedereen dit doet met als gevolg dat er op internet een massa aan paddoplaatjes te vinden is.

Dit oude poldergebied aan de voet van de Brabantse Wal ligt op de overgang van lage kleigronden naar hoge zandgronden. Vanuit de hoge wal wordt water ondergronds opgestuwd naar de lage polder, waar het als kwelwater aan de oppervlakte komt. De polder was hierdoor altijd erg drassig en niet echt geschikt voor landbouw.

Om dit schone kwelwater vast te houden en vervuild water uit de omgeving buiten te houden, plaatst Natuurmonumenten stuwtjes in de afwateringssloten. Daarmee creëren we natte graslandjes waar dotterbloemen kunnen groeien. Het slotenpatroon blijft bewaard vanwege de cultuurhistorische waarde.

De Ermelosche Heide maakt deel uit van de Veluwe en ligt op het stuwwallenmassief. Het terrein kenmerkt zich door een open en droge heideveld, omgeven door loofbos, gemengd bos en naaldbos. Het hoogste punt op de Ermelosche Heide is de zogenaamde "Paalberg", een kleine stuwwal uit de ijstijd.

De Ermelosche Heide is rijk aan cultuurhistorische elementen. Er liggen tientallen grafheuvels van duizenden jaren oud en sporen van een voormalig Romeins marskamp met verdedigingswallen, dat in 2006 als rijksmonument werd aangewezen...